O noso modelo de Orgullo

A modo de introdución

Na actual coxuntura de crise terminal do sistema capitalista, a esquerda transformadora debe traballar dende abaixo na conformación dun bloque sociopolítico alternativo e potente que rexeite e combata o austericidio neoliberal; que impulse non só un cambio radical de políticas, senón a construción dun sistema verdadeiramente igualitario, xusto e democrático a través dun novo proceso constituínte. No marco desta ambiciosa tarefa, as experiencias de converxencia e confluencia co conxunto dos movementos sociais toman un papel protagonista para articular a proposta política e a mobilización social, en definitiva, para construír a alternativa necesaria e urxente á ortodoxia neoliberal.

Orgullo son... Servicios Sociais!

ALEAS-EU denuncia os recortes do Goberno do PP en política social: Orgullo son Servicios Sociais!

Fronte ao discurso tramposo lanzado desde o Goberno, que pretende negar os recortes en materia de servizos sociais, desde a Área de Liberdade de Expresión Afectivo-Sexual de Esquerda Unida (ALEAS-EU) denunciamos as políticas deste goberno, que poden supor a desaparición completa das axudas a sectores da sociedade en risco de exclusión social. A obsesión polo control do déficit, introducida con “agostidade” e aleivosía na reforma do artigo 135 da Constitución Española, non pode ser unha xustificación para obviar a situación de desamparo á que se aboca a amplos sectores da poboación que dependen destes servicios públicos para a súa subsistencia.

O exemplo do sector de atención á terceira idade, abandonado polos anteriores gobernos e agora en mans das empresas privadas, marca o modelo que o goberno do PP quere implantar no resto de servizos sociais, en conexión cos ataques á educación e á sanidade públicas. Un proceso privatizador que non só non mellora, senón que empeora os servizos e fainos inaccesíbeis para os sectores máis vulnerábeis da poboación. As persoas maiores da comunidade LGTBI, xa de seu invisibilizadas e estigmatizadas, non terán posibilidade de vivir plenamente a última etapa das súas vidas en residencias masificadas, sen apoios específicos e sen programas que contemplen as súas realidades específicas.

Outro tanto ocorre no sector da discapacidade, onde á negación das sexualidades das persoas discapacitadas, máis aínda se non son normativas, e á sobreprotección por parte dos familiares, únense os recortes que os distintos gobernos autonómicos están a realizar nas subvencións aos centros de atención, impedindo o desenvolvemento de plans específicos que permitan o pleno desenvolvemento persoal e a completa integración social das persoas con diversidade funcional. Todo iso conxúgase cunha “lei de dependencia” que naceu lastrada pola falta de orzamento, pero que recibiu a estocada final por parte dos gobernos autonómicos do PP a través da falta de pagamentos que fan que, moitas e moitos dos seus beneficiarios, morran sen recibir as esperadas prestacións.

Só as organizacións de apoio á comunidade LGTBI e aos sectores en risco de exclusión trataron de suplir a neglixencia dos gobernos pasados, mediante a cal o Estado desentendeuse das políticas públicas e deixándoas en mans, a mellor das veces, de entidades sen ánimo de lucro que tiveron que mendigar subvencións, cando non de empresas privadas que reduciron os servizos e aumentado os cobros. Con todo, estas organizacións atópanse hoxe afogadas polos recortes das subvencións públicas ou pola súa falta de pagamento sistemática, correndo o risco de desaparecer. A atención a estes colectivos non pode depender da benevolencia do goberno de quenda, senón que debe ser asegurada pola lei. Non se trata de esmolas, senón de dereitos.

Mais aínda, os concellos, instancias de goberno próximas á cidadanía, que coñecen as necesidades reais da poboación, van ser baleirados dos seus principais competencias polo proxecto de Lei de Reforma da Administración Local, que ademais de profundamente antidemocrática, seguirá recortando en servizos públicos para polos en mans das empresas privadas.

Desde ALEAS-EU unímonos ao clamor popular da marea laranxa para pedir uns servicios sociais públicos, próximos á cidadanía e de calidade, que contemplen a especificidade das e dos membros do colectivo LGTBI, identificando as súas necesidades e xerando os apoios necesarios para que todas e todos, independientemente da nosa orientación sexual ou identidade de xénero, podamos vivir unha vida plena e digna de ser vivida.

Máis info:

http://aleas-eu.blogspot.com.es/

aleas@esquerdaunida.org

Orgullo é... educación pública!

ALEAS-EU respalda a convocatoria de folga xeral educativa do próximo 9 de maio: Orgullo é educación pública! 

A educación é unha ferramenta imprescindíbel para a inclusión e o respecto da diversidade afectivo-sexual e de xénero. Sen embargo, a realidade é que o “bullying” ou acoso transfóbico, lesbofóbico, bifóbico ou homofóbico segue estando presente en máis da metade dos casos de acoso escolar no Estado español, e o número de suicidios de mozas e mozos fóra da norma heterosexual/cisexual segue representando o triple dos casos da poboación nova en xeral. 

Esta non é, pois, unha cuestión de corrección política senón de perigo real para o alumnado. Pero, no Estado español, a educación na diversidade brillou sempre pola súa ausencia. A boa vontade de profesionais sensibles a esta realidade vense topando coa inexistencia de espacios curriculares axeitados para abordar esta problemática nas aulas e a belixerante oposición a unha educación non discriminatoria por parte da dereita e a xerarquía católica alí onde teñen un mínimo de poder. Esta preocupante situación non conseguiu resolverse coa aparición fugaz dunha 'Educación para a Cidadanía' carente de medios para a formación do profesorado, e que volveu deixar en mans da correlación de forzas en cada centro educativo algo tan básico como é o respecto aos dereitos do alumnado e das súas familias.

Sen embargo, o goberno do PSOE seguiu asegurando anualmente o desvío de millóns de euros públicos á impartición da asignatura de relixión e miles de millóns a subvencionar centros de enseñanza confesionais, ámbitos ambos atravesados polas fobias discriminatorias que impulsa a xerarquía católica. Estos son os antecedentes que nos levan á situación que hoxe experimenta a educación.

Actualmente, e tras casi dous anos de incremento das privatizacións e dos duros recortes na educación, cun profesorado asfixiado pola merma de recursos e o incremento de horas lectivas, é xa imposíbel suplir cunha boa vontade a atención á diversidade en calquera das súas formas. A posición do alumnado ou das familias fóra da heteronormatividade debilítase por momentos, e as posibilidades de que o conxunto do alumnado reciba unha educación na diversidade integral e transversal desaparecen. A violencia machista e o acoso de raíz heteropatriarcal no ámbito educativo medran alarmantemente e sen contención posíbel. E cando os desenlaces son fatais, os responsábeis políticos da dereita limítanse a preguntarse “como puido acontecer”, e a recetar man dura como única solución, pechando así un círculo que só conduce a máis autoritarismo e a máis violencia. Porque tamén na educación, non son axustes, senón roubos e mutilacións.

Nesta situación, o goberno do PP pretende afondar aínda máis na mercantilización do ensino, que xa permitía o PSOE, coa aprobación da lei Wert, a llamada LOMCE: un instrumento pensado de principio a fin para producir man de obra dócil e barata e para segregar ao alumnado por clase social, pero incluso por sexo; para blindar as subvencións públicas a centros de ensino segregado, abrindo máis vías á privatización, convertindo os consellos escolares en meros órganos consultivos, recentralizando as decisións sobre a educación a nivel estatal e convirtindo a religión nunha asignatura evaluábel con incidencia nos promedios de calificación. Unha norma, en definitiva, para expulsar da escola todo valor e principio que non sexa o da caverna católica ou ultraliberal.

A Área de Liberdade de Expresión Afectivo Sexual de Esquerda Unida (ALEAS-EU), como todas aquelas persoas que se sitúan fronte ao heteropatriarcado, sabemos que o noso sitio está xunto a quen se opón á invasión ultraliberal da educación, porque só unha educación para as persoas e non para o lucro privado abrirá espacios para a liberdade, a diversidade e a igualdade de dereitos.

Por iso, neste momento, con toda a comunidade educativa, ALEAS-EU está en pé coas mareas verdes, cos sindicatos do profesorado, coas organizacións estudiantís e coas asociacións de nais e pais, con quen di basta, con quen valeirará as aulas e encherá as rúas este xoves, 9 de maio.

Porque queremos ensinar e aprender a amar e a disfrutar, non a escondernos nin a ser man de obra escrava. Por unha escola pública, laica, incluínte e de calidade, de tod@s e para tod@s.

1º de Maio: Orgullo é clase obreira!

A Área de Liberdade de Expresión Afectivo-Sexual de Esquerda Unida (ALEAS-EU) defenderá no 1º de Maio, Día da Clase Traballadora, as reivindicacións propias das persoas LGTBI, especialmente afectadas polas políticas neoliberais e conservadoras do Goberno do Partido Popular en materia laboral. 

No primeiro trimestre de 2013 o número total de persoas desempregadas no Estado Español supera os 5 millóns, a taxa de desemprego xuvenil alcanza o 55%, e máis dun millón de persoas, fuxindo da pobreza, o paro e a precariedade laboral, tiveron que exiliarse nos últimos anos. Esta situación é consecuencia directa da política neoliberal levada a cabo polo Goberno do Partido Popular, que ten como obxectivos principais o desmantelamento do escaso Estado de benestar que tiñamos ata o de agora, a través de sucesivos recortes orzamentarios en servizos sociais básicos como a educación, a sanidade ou as pensións, e a creación de man de obra barata para os Estados máis fortes da UE, como Alemaña. Ademais, a reforma laboral aprobada o pasado ano polo Goberno central arrebata ás clases traballadoras e asalariadas a posibilidade de defender os seus dereitos sociais e laborais.

Estas políticas de austericidio e de privatización dos servizos públicos teñen consecuencias perversas para a clase traballadora no seu conxunto e para o colectivo LGBTI en particular. A interrupción dos programas de reprodución asistida para mulleres lesbianas e bisexuais, a eliminación das partidas orzamentarias destinadas a operacións de reasignación xenital ou os recortes en investigación e prevención do VIH-SIDA afectan especialmente, e con dramáticas consecuencias, aos diferentes colectivos de persoas LGTBI. Ademais, hai que destacar as dificultades que as persoas transexuais seguen atopando para acceder ao mundo laboral, sendo unha gran minoría as e os que finalmente o conseguen. En definitiva, as persoas LGTBI ven cómo os seus dereitos civís, conquistados durante décadas grazas a un arduo traballo de sensibilización e de loita social, sonlles arrebatados nuns poucos meses co manido argumento de que trátanse de medidas obrigatorias impostas por organismos económicos internacionais.

Especificamente o ámbito laboral, a nova reforma neoliberal aprobada polo Goberno central obriga ás persoas LGTBI a "volver ao armario". A facilidade ofrecida á patronal para o despido masivo e arbitrario fai que, na práctica, calquera acto de visibilización dunha orientación sexual e/ou identidade de xénero non heteronormativa poda motivar un despido non xustificado en termos económicos. A isto hai que sumarlle o ataque brutal contra o dereito á negociación colectiva que esta reforma supón, así como a persecución contra as organizacións obreiras e sindicais. Sen sindicatos nin negociación colectiva pérdense dous instrumentos esenciais para impulsar a igualdade e o respecto á diversidade no plano laboral.

Neste contexto, ALEAS-EU ve ineludíbel construír en torno ao 1º de Maio, Día da Clase Traballadora, un proxecto común que englobe ás maiorías sociais perxudicadas polas políticas neoliberais da Troika (FMI, BCE e Comisión Europea) e o Goberno do Partido Popular. Se nos anos da expansión económica o movemento LGTBI puido impulsar o debate sobre a idoneidade de construír alianzas concretas cuns ou outros sectores da sociedade, agora máis que nunca faise patente a inevitabilidade de converxer en torno a un mesmo proxecto común, construído colectivamente e dende abaixo. Por iso, a Área de diversidade afectivo-sexual de Esquerda Unida fai súa a convocatoria de loita social en torno ao 1º de maio, co obxectivo de facer confluír nun mesmo espazo e nun mesmo discurso as reivindicacións propias das persoas LGTBI coas da clase traballadora. Porque as transmaribibolleras tamén somos clase obreira!